ZRÓB TO W WARSZAWIE!

Jeszcze kilka refleksji po bitwie o Bitwę. Oczywiście nie da się ukryć, że była to próba sił między dyrekcją a częścią pracowników Muzeum Narodowego. Gdyby tak nie było, pani główna konserwator nie mówiłaby o sprawie tak otwarcie mediom. Poczuła, że może, że jest chroniona, że zagrozi sądem pracy i nikt jej nie zwolni. A pracownicy niechętni dyrektorowi Piotrowskiemu wręcz jej kibicowali. Takie jest drugie dno tej dyskusji o dobro dobra narodowego, jakim jest obraz Matejki.

W sumie dobrze się stało, że do Krakowa nie pojedzie (i nie chodzi tu o naszą stołeczną zaborczość, ze to MY musimy mieć obraz w rocznicę Grunwaldu). Będzie go można lepiej konserwatorsko do berlińskiej podróży przygotować, przeznaczono też na to spore środki.

Ale problem wewnątrz muzeum pozostaje. Na pewno dyrektor Piotr Piotrowski jest silną osobowością z wizją reformy muzeum, która może nie podobać się wielu siedzącym od lat w ciepełku muzealnikom. Reorganizuje ekspozycje stałe, przenosi biurka, dodaje do programu wystaw „kontrowersyjne” pozycje ze sztuką najnowszą, powołuje równie co on niekonwencjonalną zastępczynię. Czasem ewidentnie przesadza, jak z tą podważającą kompetencje swoich własnych pracowników decyzją o powołaniu specjalnej komisji konserwatorskiej w sprawie „Grunwaldu”. No ale wchodząc do tak ogromnej i skostniałej instytucji trzeba być dyktatorem.

A niektórym pracownikom najwyraźniej się nudzi i nie zajmują się niczym innym jak tylko knowaniem przeciwko nowej dyrekcji. Czytam blog pewniego muzealnego Upiora, to wiem:) Czymś trzeba sobie wypełnić czas między poranną kawą a wyjściem na lunch.

Nie ukrywam, że cieszę się z nominacji prof. Piotrowskiego i trzymam za niego kciuki. Mam nadzieję, że ożywi martwe z punktu widzenia widza muzeum, a konflikt z częścią załogi okaże się dla tej instytucji twórczy. Nie znaczy to, że zamykam się na krytyczne głosy pracowników. Niech ta debata o Narodowym toczy się publicznie, a nie na mrocznych muzealnych korytarzach, po których snują się upiory.