ZRÓB TO W WARSZAWIE!

Poeta, pisarz i performer Marcin Cecko specjalnie dla Zrób to w Warszawie opowiada o swoim poemacie 'Warszawa to wieś', który zostanie wyklejony na witrynie klubokawiarni Chłodna25. W piątek 24 lipca o godz. 20. Marcin go tam odsłoni i odczyta.

spotkałem innego kolegę który powiedział:

wieś

założono tu na cmentarzu

kiedy opary krążącego widma

opadły już na bieliznę ziemi

kryjącą przed dziećmi jeżdżącymi na sankach

ciała ludzkie zmiksowane z niewypałami

niewybuchłymi bombami tandety

pociskami co nikogo nie poniosły

i ślepymi łuskami

syreny

z nieba runęły klocki lego i pogrzebały

stary świat

przybyli lekarze

uległy chirurgii nazwiska ulic

wstawiono plomby choć wyrwano zęby

a rany załatano tablicami pamięci

niejedna głowa tęga od promocji

ubrała tutejsze chaty stodoły obory

płaszczyznami sitokoloru

'Warszawa to wieś' to jeden z poematów, które przygotowuję do tomiku pt. 'Rozdział na przyszły rok'. Będzie to zbiór tekstów oksymoronicznych, opartych na silnych kontrastach, można powiedzieć wierszy czarno-białych, w których nie tyle liczy się teza, czy obserwacja, ale raczej napięcie nakreślonych przeciwstawieństw i krążenie wokół tych napiętych strun. W tym wypadku taką osią jest kwestia wsi/miasta, stolicy/peryferii. Brutalnie eksploruję kontekst wsi jako krainy utraconej i sielskiej, ale i wsi jako synonimu obciachu. Stolicy jako centrum kraju i stolicy jako pomylonej, rozdziabdzianej mieszaniny ludzi o nie zawsze szczerych intencjach. Mimo, że upuściłem nieco żółci na miasto swojego urodzenia, uczyniłem to z czystej miłości do Warszawy, miłości, która nie pozwala mi jej opuścić choćbym czasem bardzo tego pragnął. Chciałem też w końcu się do tego w dosyć przekorny sposób przyznać. Od 12 lat kiedy jeżdżę do innych miast ludzie patrzą na mnie jak na dmuchanego bubka ze stolycy. Nigdy tego nie rozumiałem. Bo możesz to zrozumieć tylko wtedy kiedy przyjeżdżasz tu do pracy lub na studia i zderzasz się z tym dziwnym rozkładem miasta i energii. Dla mnie Warszawa to najpierw wioska Bemowo, potem wioska Gocław itd. itp. Zazwyczaj nie przyklejam się w wierszach do tzw. 'ważnych spraw' tym razem uczyniłem to ze względu na charakter miejsca, w którym poemat zostanie umieszczony. Ch25 to dla mnie bardzo ważne miejsce artystycznie, ale jest też symbolem nowoczesnej refleksji nad kierunkiem rozwoju miasta, miejscem spotkań wielu środowisk, nie tylko związnych ze sztuką. Zrezygnowałem więc z osobistego tonu i rozpisałem tekst na głosy mniej lub bardziej o Warszawie. Czy rzeczywiście Warszawa to wieś, warszawiacy to zwierzęta folwarczne, miasto kłania się przed cielcem komercji, a reklamy nie pozwalają oczom żyć? Decyzję pozostawiam czytelnikom i zapraszam na odsłonięcie i odczytanie poematu w piątek o 20. A późnie na stanie przed szybą Chłodnej i czytanie na spokojnie.

spotkałem innego kolegę który powiedział:

warszawa to wiocha

warszawa to nudna śmierdząca w cienkim cieście kebabem

wiocha zabita szklanymi kolcami biurowych jeżowców

a każdy warszawiak

z prawdopodobieństwem przegranej w totolotka

to pozbawiony roli

nafaszerowany fałszem wieśniak